Judith returns to her roots in Twente, the East of the Netherlands. With original pieces and reworked jazz standards in a Latin vibe. All in the Dutch Low Saxon dialect called Twents. She sings about growing up in the countryside, about family and love. And she tells about the Dutch Low Saxon language and culture. A concert full of emotion and a warm smile.
Her EP Op Hoes An, featuring five authentic songs in Low Saxon, is availabe on Bandcamp and many streaming platforms.
Judith: "I grew up among the fields and in the forests of Twente. Speaking the Low Saxon dialect Twents felt completely natural to me. Still, I had to sing in many other languages before finding my way back to my own dialect. And that feels like coming home. The sounds are deeply familiar to me. By combining my dialect with Latin music — which I love — it becomes even lighter and more fluid. Writing the lyrics happened almost effortlessly. The journey with my family to find the right pronunciation was a joy. And now, I can’t wait to share this music, these personal songs, with everyone."
Judith Nijland | vocals
Tico Pierhagen | piano
Pieter Althuis | bass
Judith wrote the lyrics herself. Her parents reviewed them, and dialectologist Harrie Scholtmeijer helped with the spelling.
Hellig
Ie bint zo hellig, ie bint zo kwoad
Ne kopje koffie kost vier euro en dat Engels dat ze praot
En alles get noe digitaal
Dien telefoon wil nich wat ie wil
En geneen is meer normaal
Ze kiekt die an, en zet die nich,
En denkt dat zie alleen bestaot, want als ie proat luustert ze nich
Ze goat te snel en haalt die in,
Ze pakt die alles af en a’j d’r wat zeg hef dat gen zin
Mer vroger… warn ie altied good te pas
Ie wet nog good hoe of het was
Nich lang geleen
De leu hadden nog respect vuur mekaar
Gen gemaar, ze dön wat ze zean
Ie bint zo hellig, ie bint witheet
Ie wet niet eens meer woar dien helligheed nog ower geet
Maar wa wanneer het is begunnen
Diene vrouw hef den keer
Ear seekte nich meer overwunnen
’t Zol mooi wean, um mekaar wat meer te zeen
Zoals wie bint en nich alleen zoals het lik
Een oordeel is aait zo snel kloar
Maar wat is woar
Met ne gekluurde blik
Wie bint zo hellig, wie bint zo kwoad
Maar volgens mie bint wie meer bang
Want wie wet nich woar wie hen goat
Maar loa’w dat dan toch samen wearen
Dan ku’w de helligheed
En het vedreet misschien ne luk omkearen
Grös
Alles nij veur mie
Niks gung nog veurbie
Kleane dröppel op het grös
In de wei
Zie gleenstert april, wil meert nich mear
Mer lewer mei
De zun har doarnoa lacht
En maken ‘t korter nacht
Wörmte kön ie kriegen
Ik zet oe in bleui
De kluur in de dagen
Hef het donker verslagen
En de weend in de rug
Die dagen die gungen mie völs te vlug
De reagen geet verdan
Hee kik mie hellig an
Het weeit steeds harrer en ik
Bin alles zat
Het donker bedech
Dat ik nog nich genog heb had
Mer dan is alles stil
Zo helder wat ik wil
As de loch nich blauw is
Denk ik hem wa
De snee maakt de groond wit
En ik wet waor de wörmte zit
Het gleuit dat het vrös
En onder de dekken greuit het grös
Pöppel
Zee wandelen op zoaterdag en zeiden nich völ
Oawer ‘t laand duur ’n drek en wel
Ze zag van wied vot zag ne groten en ne kleanen
Verwunderd kieken noar ‘t nije en ‘t bekende
En bie de pöppel, 't weien hard,
Gung de blik omhoog, goh wat mooi was dat
Störig stunnen de beum bie mekaar
Ze zwierden hen en wier, geritsel van de bla
En van de takken nam ‘t kleanen d’r een met
Den is bie ’t hoes in de tuin neerzet
De tak wörden een boom
En ‘t geboesker van de wind
Fluustert nog in de oaren van het kind
De boom greuien wa zo rap
Bie mie doeren ‘t èven, mar ik löw da’k noe snap
Dat dör nich völ te zeggen mien pa völ hef zegd
En aait blif sprekken bie de pöppel langs de weg
Brommers kiek’n
Goa ie met mie met dan kiekt wie, of diene fiets op dee van mie lik
Brommers kiek’n ma’j ok wa, maakt mie niks oet, wie hebt vast skik
As ik meu bin, he’k de proemen op, en de oren luk kort an 'n kop
Het vrös mie op de emmer en dat maakt mie hellig in’n kop
Het duurt dree korten en dree langen
Binnenduur hef nooit um wes,
Toch begriept wie ok op afstand
Meer as hadden wie dichtbie wes
Ik bin onwies wies met die, maar ik zeg dat ik die wa mag lieden
Want van te direct wean, ku’j alleen ma 'n skoer deur de been kriegen
Marie
‘k Heb die nich echt kend, mer völ oawer die heurd
Zwart-wit beelder hebt mien herinnering kleurd
Kan mie hoas nich veurstellen, hoe ‘t wes hef veur die
Tien keender in ‘t nus bie de bakkerie
Aait vedan werken, hoast gen tied vur mekaar
Mer ‘hoes völ muziek en in ‘t midden mien ma
Aj noe had leawd wat ha’j dan toch dach
Ik wol da’k ‘t kon heuren, ik wol da’k ‘t zag
Marie, diene naam droag ik met völ eer
Ik hop da’k het good doo, mangs vast minder as meer
Niks gung vanzölf, dat heb ie mie leard
En wat ie mie metgaf, is noe nog völ meer weard
‘k Heb die lang kend en ok völ met die proat
Oawer ‘t leawn en d’r noa, of wie ergens hen goat
Tuffels skellen op de del, ik zag die vaak blie
Zovöl keender, zovöl werk bie de boerderie
‘t Hoes mooi aan kaant, met de bloom in de wear,
Aan de oawerkant mien pa en op zunnag met mear
Diene tied ver veuroet, dien verlees völs te groot
Diene leefde he’k veuld tot aan diene dood